Krystyna Maria Szczepańska
Biografia
Krystyna Maria Szczepańska urodziła się 25 stycznia 1917 roku w Nasielsku, jako druga z trzech córek Franciszka Bulaka i Stanisławy z domu Kozera. Ukończyła szkołę podstawową w rodzinnym mieście, a następnie w 1935 roku Gimnazjum Żeńskie im. Marii Konopnickiej w Łomży. Swoją edukację muzyczną kontynuowała w Warszawie, gdzie w 1939 roku uzyskała dyplom na Wydziale Nauczycielskim Państwowego Konserwatorium Muzycznego.
Podczas okupacji niemieckiej studiowała śpiew w Miejskiej Szkole Muzycznej w klasie Stefana Beliny-Skupiewskiego. Występowała na tajnych koncertach młodych talentów oraz na koncertach dobroczynnych organizowanych przez Radę Główną Opiekuńczą w sali Konserwatorium. To właśnie wtedy rozwijała swój kunszt wokalny, który zaowocował późniejszą wielką karierą.
W 1944 roku rozpoczęła współpracę z Filharmonią Lubelską, a w 1947 roku debiutowała na scenie Opery Śląskiej w Bytomiu rolą Amneris w Aidzie Giuseppe Verdiego. Przez dziesięć lat była jedną z czołowych artystek śląskiej sceny, zdobywając uznanie krytyków i publiczności. Od 1957 roku związała się z Operą Warszawską, gdzie pozostała aż do przejścia na emeryturę w 1981 roku.
Jej kariera miała wymiar międzynarodowy - występowała gościnnie na scenach operowych i koncertowych w niemal wszystkich krajach Europy. 27 września 1961 roku wystąpiła w mediolańskiej La Scali, gdzie pod batutą Jana Krenza zaśpiewała partię mezzosopranową w Stabat Mater Szymanowskiego. Ponadto śpiewała w Berlinie, Budapeszcie, Bukareszcie, Brukseli, Palermo, Rzymie, Sofii, a także Moskwie, Taszkencie i Leningradzie.
W jej repertuarze znajdowało się ponad 40 partii operowych, ale odnosiła również wielkie sukcesy w repertuarze oratoryjno-kantatowym. Przez wiele lat była jedyną w Polsce mezzosopranową odtwórczynią dzieł oratoryjnych, co czyniło ją postacią wyjątkową.
Od 1966 roku dzieliła się swoim doświadczeniem jako pedagog, obejmując klasę śpiewu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie (późniejszym Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina). Wychowała wiele pokoleń polskich śpiewaków.
Była również obecna w mediach - w 1960 roku wystąpiła w telewizyjnym spektaklu „Przygoda Króla Artura”, a w 1973 roku stała się bohaterką filmu dokumentalnego „Lekcja śpiewu” w reżyserii Stanisława Kokesza. W 1981 roku współpracowała przy filmie „Harnasiowa nuta”, a w 1984 roku pojawiła się w dokumencie „Karol Szymanowski. Stabat Mater”.
Za swoje zasługi otrzymała wiele odznaczeń państwowych, w tym Order Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Złoty Krzyż Zasługi. Dwukrotnie nagrodzono ją Nagrodą Ministra Kultury i Sztuki w latach 1967 i 1978.
Była żoną dyrygenta Zygmunta Szczepańskiego. Zmarła 30 sierpnia 1986 roku w Warszawie i została pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 173-6-31). Jej pamięć pozostaje żywa w środowisku muzycznym, a dokonania artystyczne są inspiracją dla kolejnych pokoleń śpiewaków.